Drewno Kominkowe

Podstawowym składnikiem drewna są substancje organiczne stanowiące ok. 95% suchej masy. Są to: celuloza (błonnik), lignina (drzewnik), oraz hemicelulozy. W skład poszczególnych substancji wchodzą pierwiastki: węgiel i wodór (palne) oraz tlen i azot. Ważnym składnikiem są substancje mineralne takie jak potas, soda, węglan wapnia, sole kwasu węglowego, fosforowego itp. Zawartość tych składników przeciętnie stanowi ok. 0,2-1,7 %. W drewnie występuję ponad to substancje uboczne takie jak żywice, woski, tłuszcze, barwniki, garbniki i inne. Istotną zaletą jest fakt, że drewno jest materiałem odnawialnym i zawiera część energii słonecznej zmagazynowanej dzięki procesowi fotosyntezy odbywającemu się podczas wzrostu drzewa. Popiół powstający po spaleniu drewna jest pełnowartościowym nawozem naturalnym. Ważnym aspektem ekologicznym jest praktycznie zerowy bilans CO2. Ilość emitowanego w spalinach dwutlenku węgla jest bardzo zbliżona do ilości tego gazu pochłoniętego w czasie wzrostu rośliny. Ciepło uzyskane w czasie spalania 1 kg drewna w warunkach naturalnych określa jego wartością opałową.

Wartości energetyczne różnych rodzajów drewna

Istotnym składnikiem zwiększającym jego wartość opałową jest lignina, a także żywica. Duża zawartość żywicy może zwiększyć wartość opałową o 20%. Drewno iglaste ma niewątpliwie dużą kaloryczność, ponieważ jest bardzo żywiczne, ale spala się zbyt szybko dając mało żaru, zanieczyszcza szybę dlatego też powinno się używać je do rozpalania oraz jako drewno opałowe nie kominkowe. Właściwa wartość opałowa drewna zależy więc od jego rodzaju, jego wilgotności i zdrowotności oraz wieku i części pnia. W wyniku spalenia drewna wilgotnego i nadgniłego uzyskuje się mniejszą ilość ciepła niż ze spalenia drewna suchego i zdrowego. Drewno spala się prawie w 97%. Pozostałe 3% to sole mineralne, które można wykorzystać do na-wożenia ogródka.

Świeżo ścięte drewno zawiera ok. 60-80% wody. Drewno mokre pali się co prawda dłużej ale dlatego, że w trakcie palenia najpierw się wysusza a dopiero po tym następuje proces właściwego spalania. Dużo ciepła (ok.30 do 40 %) tracone jest na odparowanie wody, która póŸniej może kondensować się na zimnych siankach paleniska i komina. Zanim więc drewno wykorzystamy jako paliwo, powinno zostać wysuszone. Po ścięciu woda wyparowywuje w tempie uzależnionym od jego rozdrobnienia i warunków przechowywania. ścięte kloce drewna należy spiłować na odcinki ok. 35-45 cm i w jak najkrótszym czasie przerąbać na połówki lub ćwiartki. Rozdrobnienie pozwoli na odparowanie wilgoci bez utrudnienia w postaci okorowania, które przy niektórych gatunkach wysychając zasklepiają naczynia i włókna drzewne nie pozwalając na przenikanie wody w kierunku promieniowym. Z rozdrobnieniem nie należy jednak przesadzać gdyż zbyt drobny opał spala się za szybko. Za właściwe uznaje się szczapy o przekroju 10 - 15 cm. Tak przygotowane drewno powinno zostać składowane przez okres 18 do 24 miesięcy w przewiewnym i możliwie zadaszonym miejscu.

Jednym ze sposobów jest ułożenie stosu o podstawie koła stopniowo zwężającego się do wierzchołka. Podstawę stosu układamy ze szczap położonych korą do dołu, po promieniu, a następnie wzdłuż okręgu, spiralnie zbliżając kolejne warstwy do środka. Należy pamiętać, aby wewnętrzny koniec szczap był lekko uniesiony ku górze. Sam wierzchołek trzeba przykryć np. brezentem. Dalszą pracę wykona słońce, wiatr i czas.Drugim sposobem jest zbudowanie zadaszenia na nasłonecznionej ścianie budynku, i ułożenie drewna pomiędzy dwoma ażurowymi ścianami bocznymi w stos, o kształcie prostopadłościanu. W tym przypadku również należy przestrzegać zasady nachylenia szczap wewnętrznym końcem w górę aby wykorzystać zjawisko cyrkulacji powietrza wywołanego różnicą temperatur na obu końcach szczap. Ewentualny deszcz nie przeszkadza w suszeniu stosu. Woda nie dostaje się w jego głąb i szybko odparowuje.